Taigazine

Dolfijnen en mensen

Sinds ‘Flipper’, een Amerikaanse TV-reeks uit de jaren ’60, zijn dolfijnen heel populair en geliefd. Flipper kon niet alleen een hele reeks verbzaingwekkende fysieke trucs en toeren, maar vertoonde ook een gamma aan ‘menselijke’ eigenschappen en een ogenschijnlijke mogelijkheid tot verstandelijk redeneren. M.a.w. hij was in staat na te denken en vervolgens daarnaar te handelen. Een ‘Hollywoodiaanse’ en geromantiseerde voorstelling van een doodgewoon zeedier (waterzoogdier)? Zeer zeker niet. de realiteit blijkt de fictie zelfs ver te overtreffen.

De Zwitserse neuroloog G. Pilleri en zijn Amerikaanse collega John C. Lilly deden in de jaren ’60 en ’70 reeds onderzoek naar de verstandelijke en (oa) taalkundige vermogens van het zoogdier (dolfijnen zijn geen vissen). Zo zagen ze dat dolfijnen niet alleen een heel ontwikkelde eigen taal hebben, maar dat ze tevens in staat zijn de mensentaal te begrijpen èn na te bootsen (op een verhoogd trillingsniveau). Hun hersenvolume is groter dan dat van de mens en is op dezelfde wijze samengesteld. Zo blijken dolfijnhersenen, net als de mens, de ‘substantia nigra’ te bezitten en is hun ‘centralisatiegraad’ groter dan die van de mens.

Het Amerikaanse leger heeft in het verleden dolfijnen willen gebruiken in de oorlogsvoering en heel wat dieren opgeleid tot ‘onderwater-soldaat’, o.a. voor het plaatsen van mijnen op schepen. Als het er op aankwam een echte dodelijke lading springstoffen te plaatsen bleken de dolfijnen deze opdrachten te weigeren! Men is dan overgeschakeld op het trainen van zeehonden voor deze taak.

Maar er is nog meer: dolfijnen blijken ook een natuurlijke connectie te hebben met en een groot mededogen te hebben voor het mensenras. Sinds de Oudheid (bijvoorbeeld bij Grieken en Oude Indiërs) zijn er wereldwijd verslagen over dolfijnen die mensen redden na een schripbreuk of bij een aanval van haaien. Een hedendaags voorbeeld van dit mededogen voor andere wezens (niet alleen voor mensen dus) vond in 2008 plaats in Nieuw Zeeland. Daar strandden twee walvissen op het strand van het stadje Mahia. Ze bleken niet meer terug in open zee te geraken. Opzichter Malcolm Smith en zijn team probeerden gedurende anderhalf uur de twee terug in zee te krijgen, wat hen niet lukte. Uitgeput gaven ze op. Op datzelfde ogenblik verscheen een dolfijn (een regelmatig bezoeker van Mahia) en communiceerde kennelijk met de walvissen. Deze volgden hem/haar en een paar minuten later zwommen de twee walvissen in open zee weg.

De Britse wetenschapper/bioloog Rupert Sheldrake heeft al lang en onomstotelijk bewezen dat (veel) dieren telepatisch begaaft zijn en deze bekwaamheid vaak in de praktijk gebruiken. Dolfijnen blijken deze eigenschap ook in hoge mate te bezitten.

Recent onderzoek door o.a. zee-bioloog Mike Bossley (South Australia), psychologie-professor Diana Reiss (City University of New York) en zooöloog Lori Marino (Emory University, Atlanta, VS) bevestigt de bevindingen van Pilleri en Lilly. Op basis van deze kennis zeggen wetenschappers nu dat we dolfijnen moeten beschouwen als ‘non-human persons’ (niet-menselijke personen)!

Heel wat mensen die met onafhankelijke spiritualiteit bezig zijn (zo’n 25 à 30 procent van de Westerse bevolking!) kennen het belang van het reduceren van het ego (egoisme) en van de ontwikkeling van een meededogen voor alle wezens. Dolfijnen verdienen zeker ons onvoorwaardelijk mededogen. Een aantal mensen delen – jammer genoeg – deze opvatting nog niet. Jaarlijks worden nog vele tienduizenden dolfijnen afgeslacht. Zo zijn er de jaarlijkse slachtingen in Taiji, Japan en op de Faroe-eilanden, die tot Denemarken behoren. Hier kun je beelden zien van wat er plaats vindt. Gelukkig zijn er ook acties aan de gang die dit proberen voorkomen.